Francisco de Zurbarán (1598~1664) is een van de bekendste schilders van de Spaanse barok. Hij werd geboren in Fuente de Cantos (Extremadura) en ging in de leer in Sevilla waar hij het grootste deel van zijn leven doorbracht. Weinig Spaanse schilders wisten het gedachtegoed van de contrareformatie zo goed te vatten als hij. Kloosterordes vertrouwden hem dan ook talrijke en grote opdrachten toe. In zijn vele religieuze taferelen maakt hij de mystieke extase tastbaar. Na een kort verblijf aan het hof in Madrid, keerde hij naar Sevilla terug. Het is in Sevilla en omstreken dat zijn stijl tot volle wasdom kwam in de monastieke opdrachten van eind jaren 1630. Inspelend op de smaak van zijn tijd, vervaardigde hij met zijn grote atelier bovendien talrijke werken bestemd voor de export naar de Spaanse onderkoninkrijken in de Nieuwe Wereld: veelal serieproductie met een opvallend aandeel van prachtig uitgedoste heilige martelaressen. De laatste jaren van zijn leven bracht hij door in Madrid. Zijn werken uit deze periode zijn meer gericht op de persoonlijke devotie en daarom kleiner, zachter en inniger. Strakke composities, religieuze gedrevenheid, sober geordende stillevens en aandacht voor de roerende eenvoud van alledaagse voorwerpen kenmerken het oeuvre van deze kunstenaar. Zurbarán is onmiskenbaar een kind van zijn tijd, maar met zijn persoonlijke en krachtige beeldtaal weet hij ook kijkers van nu te fascineren.