De afgelopen jaren trok de Incacultuur (1250-1532) wereldwijd de aandacht door spectaculaire vondsten van mummies van geofferde kinderen hoog op de toppen van het Andesgebergte. De mensenoffers bij de Incas vonden niet elke dag plaats, zoals dat bijvoorbeeld bij de Azteken het geval was, maar op welbepaalde momenten van het jaar. Ze hadden een cruciale betekenis in de kosmologie van de Incas. Mensenoffers vormden een brug tussen de wereld van de mensen en de wereld van de goden en voorouders. Het mensenoffer zorgde ervoor dat de mens in contact kon komen met de andere wereld. De mens werd dankzij het mensenoffer als het ware geïncorporeerd in de wereld van de voorouders. Behalve religieuze doelen, waren ook sociaal-politieke motieven van belang. Het mensenoffer ging uit van het centrale politieke gezag en bevestigde zo de macht van de heersers.
Naar aanleiding van de recente vondsten voert deze publicatie een diepgaand onderzoek naar de kosmologische staatsrituelen bij de Incas en tracht ze de betekenis van de kinderoffers bij de volkeren van de Andes te ontrafelen. Het onderzoek is rijkelijk geïllustreerd met nooit eerder gepubliceerd beeldmateriaal over de fascinerende rituelen uit de rijke cultuur van de Incas.

E.K. de Bock is kunsthistoricus gespecialiseerd in pre-Columbiaanse kunst. Hij promoveerde op de iconografie van de Mochecultuur uit Peru (1 700 na Chr.) en maakte verscheidene tentoonstellingen en catalogi. Momenteel doet hij onderzoek naar de Nascacultuur uit Zuid-Peru. De Bock is coördinator Wetenschap op het Wereldmuseum in Rotterdam en conservator van
de afdeling Amerika.

Begeleidt de gelijknamige tentoonstelling in het Wereldmuseum, Rotterdam (1 juli 15 november 2010).